THEOLOGICA. 59 



deat , rarissirae priiicipi obstare licere , quia , licet 

 non cuivis in oculos incurrant , principi cau- 

 sae esse possint, quae cuivis declarari nequeant, 

 sed ob quas alii populo bellum inferre justum et 

 aequum censeat (i). 



Quivis Christianus non tantum artna accinget, 

 quia princeps jubet (valeat hoc de popuHs , se 

 principis servos considerantibus) , multo melioribus 

 principiis ductus bellum geret: secum quippe re- 

 putabit , Deuo) non posse non velle , ut homines 

 sint beati et vitam degant quam suavisshnam ; ci- 

 vitate vero ab hostibus pessumdata, cum omnium 

 civium, tum sui suorumque, quibus nihil habet 

 carius , simul destrui salutem , libertate sublata 

 vi^que, qua sibi, suis , omnibus civibus usui et 

 saluti esse possit , interclusa. — Hoc ut Dei vo- 

 luntati contrarium esse videt, ita Jesum intuens 

 ejusque mandata attendens, alto sibi animo infiget, 

 si Christiani nomine dignus esse cupiat, oportere 

 maxime amore duci , eoque ductum , quae civium 

 saluti inserviant, meditari, circumspicere, alios ad 

 illam incitare, suo quoque damno in efl efficiendjl 

 aliis exemplo praeire. Huc universe redit civis 

 Christiani officiorum indoles; hoc animo erga ci- 

 vitatem esse debet, ut patet ex iis , quae supra 

 de civitatis consiUo disputavimus. 



Si 



(0 Cfrr. K. G. Bretschneider, opusculo supra citato » 

 ]. 1. Mosheim, Christ. Ztdcl,, Tom. VIL p. 272. 



