T H E O L G 1 C A. 134 



qui prae ceteris longe excellerent; at simul con- 

 tendimus , hos non ea cogitasse et sensisse , a 

 quibus hominum de bello gerundo sententiarum 

 emendatio sperari posset; et si vel hoc quis mi- 

 hi non concedat, id certe fatebitur, hos fuisse tam 

 raros, ut nullam prorsus huc spectantem vim et 

 efScacitatem in bominum genus exercere possent. 



Quibus praemonitisj breviter de singulis, quae 

 memoravimus, videamus. 



Est nihil prorsus , quod homines magis pravis 



animi afFectibus resistere doceat, quam religioms 



doctrina (i), qul homines unum Numen supre- 



mum , omnipotens , omniscium , bonum et sanctum 



agnoscunt , quocum conjunctos se sentiunt , originis 



quippe suae auctore, curam sui gerente, idque' 



cupiente, (ut ex sensu morali, cuivis innato , appa- 



ret) ut homines ad quaevis moralia adspirent; et, 



quum pro hacce rerum humanarum ratione se eo 



pervenire non posse videant, immortalitatem spe- 



rent, in qua eo perveniendi copia sibi fiat. Nisi 



hae populorum religioni adsint notiones , parum 



vel nihil sperandum est, ut hominura de bella 



gerundo sententiae emendentur. 



Jam 



(X) Cfrr. A. Ypey, Oratio i)e vera religione , kumanitatis 

 ttnsu ubivis gentium exeitando , «{prime accommodata, Iitl- 

 primis summusj. L. Ewald, Over Staatsomwente/ingen , der- 

 zelver bronnen en behoedmiddelen ; dignissimus , qui, cura o'V 

 Orationem Cde quo legatnr Ew. Kist, Red^voeringeir en 

 f^erhandelingen , laatste ferhand.') tum ob Cgregiam argumeRii 

 expositionem , htc legatur. 



I a 



