T H E L O G I C A. 155 



que, si accuratius investigemus , qualem vim in 

 hominum de bello gerundo sententias emendandas 

 Christianlsmus habuerit, haud pauca bona depre- 

 hendemus. Primaria enira placita, ipsaque illa, 

 quae hominura de bello gerundo sententias emen- 

 dare valent , conservata erant. l^romulgabantur 

 placita de Deo uno eoque justo , sancto , omni- 

 scio, benigno; de Jesu Christo horaines , qui ora- 

 nes sunt peccatores, redimente; de oranium aequa- 

 litate ; de vita post mortem ; de hac vita in futu- 

 ram peregrinatione : nec non praecepta moralia , 

 obscurata etsi et depravata, de amore erga omnes 

 homines , de temperantia et aequhate. Licer medio 

 aevo proprie Hierarchia quaquaversum propaga- 

 retur , tamen populi barbari , quibuscunque de 

 causis religionem Christianam amplecterentur , haec 

 placita et praecepta edocebantur ; iisque ad prin- 

 cipura quoque aulas aditus patebat. Hinc Religio 

 Christiana, qualiscunque hoc tempore fuerit, po- 

 pulis illis certe quam maxirae apta, eatenus vim 

 in hominum de bello gerundo sententias eniendan- 

 das habuit, ut populos diversos conjungeret, ali- 

 quatenus redderet pacatiores et mitiores , iique 

 talia edocerentur, quibus antiqua barbaries non 

 poterat non aboleri; atque adeo bellorum nuroe- 



TUS, 



Rooyensium, 2u Oratione , quamunns Theologiae doctoris 

 auspicatus est; Royaardsium, oyer het Christendom in 

 dt middel^uuvqaf in : Archief voor Kerigeschied,, T. II. 



