THEOLOGICA. 199 



lutem sibi sperare, si populis interiKi discordi:\ 

 divisis imperarent (i). 



Quae quum ita sint , haud mirari subeat, oin' 

 nes omnino veteris orbis gentes bellandi studio 

 arsisse , eoque gerendo magnopere delectatos fuisse. 

 Non tantum ipsae Antiquitatis gentes tales nobis 

 occurrunt , verum viri quoque , humanitate con- 

 spicui ad unum omnes ; ne ipse quidem, cetero- 

 quin magni aestimandus , Epaminondas , Theba- 

 norum decus et ornamentum , hic excipiendus ; 

 qui, LeuctricA pugnft finit^ , quum Graeciae civi- 

 tates , adeo bellis defatigatae , pace quam maxime 

 indigerent, tamen de integro Thebanis bellum sua- 

 sit idque excitavit. 



Denique, / 



Si bella evitari nequeant , populi , melioribin 



ducti rationibus , sese ad bella accin- 



gunt , eademque gerunt. 



Quum nobis constiterit, populos Christianos nec 



levi de causa , nec voluntarios bella facile suscipe- 



re, apparet causas esse oportere gravissimas, 



ob quas arma accingant; quo fit, ut melioris in- 



dolis homines , melioribus ducti rationibus et sen- 



tentiis, sese ad bella comparent eademque gerant. 



Est enim ea religionis Christianae indoles , ut sin- 



gula oificia religionis specie commendans, ex suis 



quaeque praeceptis praestari jnbeat. Placita reli- 



gio- 

 (0 Tittmann, Lib. cit. pai;. 53 et 54v 



