Scctioll. §. 3« 



82 C O M M E N T A T 1 



Tov (jxshx^ovTuv. Hujus rei contrarium invenitur 

 apud Pliilostratum (O , memorantem nonnullos ora- 

 tores extemporalis orationis fontes a Pericle derivas- 

 se. Verum posterior liaec narratio confutatur De» 

 mosthenis auctoritate , qui a Plutarclio (2) dicitur 

 in Pericle probasse : to jCcv) t«%£^^ /xj^Se Tfp/ "ttxvtk 

 ix Tou ■7roipi<TTXf4,£vou KsysiV' Neque ea magis conve- 

 nit cum iis , quae de prudentissima Viri indole 

 nobis sunt cognita , qui Deos orare solebat , ne 

 quid sibi excideret , quod Populo displiceret. Ve- 

 rum , ut Plutarchi verbis utar , txutx iih hut; aTe- 

 pxg Sc^f/ Tpxyi^XTslxg eJvxi (3). 



Sed ut hisce , quibus plura addi potuerant , tan- 

 dem finis imponatur , in una observatione subsistam : 

 Demosthenem , nimirura , principem illum Athenien- 

 sium oratorem , Periclem sibi imitandum sumsisse (4) ; 

 quumque aliquando abjecto esset animo , hanc conso- 

 lationem ex Eunomo sene audivisse: sibi non esse 

 desperandum , et timiditate tantum prohiberi quo- 

 minus Pericli par fieret eloquentia (5). Etiam pos- 

 terioris aevi declamatores , ubi summum in eloquen- 

 tia spectabant , solebant dicere: vwcai Periclem (6), 



(i) In vita Sophistt. Prooem. p. 431. sq. 

 (a) In Demosth. cap. 9. p. C50. A. 

 (3) In Peric. cap S9' P- 173. E. 



(4),Hermog. de formis Om. Lib. II. cap. 9. p. 312. 

 Sturm. Conf. Plut. in Demosth. cap. 13. p. 852. B. 

 (s) Plut. in Dem. 11. cc. et cap. 6. p. 848. F. 

 (6) Himcr, p, 184. 



$• 4- 



