Sectio n. §.7' 



100 COMMENTATIO 



Dicitur a notinullis anibitiosus fuisse Perlcles, 

 atque in perandi cupidus. Non nego : vir enim qui 

 semet ipse probe noverat , intellexit se , quippe et 

 manu fortein et dextrum ingenio, reipublicae pro- 

 futurum esse, si cives Civitatem suae curae com- 

 mitterent ; quapropter nullam opportunitatem prae- 

 termisit , qua hunc scopum attingeret. Ut vero ad 

 hanc metam pervenire posset, Populo indulgendum 

 erat ; plus fortasse , quam , si perfecti quid spe- 

 ctes, revera expediret, sibique ipsi placeret. Sui 

 vero nullam rationem habens, si civium salus 

 ageretur, ac praeterea sperans, fore ut leviori malo 

 gravius , anarchiam , omniumque rerum perturba- 

 tionem averteret; ut, si quando ilUid postea repa- 

 rasset, res bene constituta vocari posset; hanc 

 viam , non planam quidem ac facilem , unicam ve- 

 ro , quae ad propositum duceret , ingredi decrevit. 

 Utrum verum viderit, alibi erit indagandum: nunc 

 ostendisse sufficiat, Periclem hac in reegisse, uti 

 ipse existimaret agi opoitere. 



Quo autem clarius appareat, Periclem, antequam 

 solus Atheniensiura res curare coeperit , nibil fecis- 

 se, quod merito illi objiceretur, opus tantum erit, 

 ut nobis in memoriam revocemus, quemadmodura 

 erga eum animati fuerint Athenienses. Aliter enim 

 fieri non poterat , quin plebs , quae tamdiu ab illo 

 defensa fuerat , postea , quum Pericles non adeo 

 Populi voluntate se duci pateretur, quam ipse eos 

 quocunque vellet ageret , vehementer ab eo alienata 



fuis- 



