66 C O M M* L I T. 



rent ^i): sed iiicerta fama cedere debet diserto 

 Pliitavchi testimonio. Hic scilicet refert (2), Pe- 

 riclem noluisse saepe, populo rogante , dicere , 

 quum non praeparatus esset ; et alibi (3) narrat , 

 Demosthenem illud ipsum in eo laudavisse et irai- 

 tatum fuisse, quod non de omni re ex improviso 

 diceret. Non obstat, quod constet (4) , eum fuis- 

 se cautum in dicendo, et antequam ordiretur, 

 Deos rogare solitum , ne quod verbum ipsi exci- 

 deret minus ad rem praesentera aptum. IUa enim 

 erat veterum Oratorum consuetudo , ut accurate 

 meditarentur, quae dicerent , plura vero adjicerent , 

 quae res ipsa postularet; raro illi orationes de 

 scripto recitabant (5) ; rarius temere in suggestum 

 advolabant. Ita denique aliquid fortasse veri sub- 

 est iis , quae ironice Socrates apud Platonem (6) 

 adirmat , Aspasiam instituisse bonos Oratores , 

 unumque longe principem Graecorum Periclem , 

 Xanthippi filium. 



(i) rhilostr. I. I. 



C2) Plut. de lib. educ. C. 9. §. 12. 



(3) Iil, in Demoscli. 6. 



(4) Id. Per. 8. Reip. ger. Praec. p. 303. 



(5) Romatii certe Cratores iion nisi ob rei raagnitudinem. 

 Cic. p. Plancio 30. p. Sextio 61. 



(J) In Menex. p, 235. E. cf. PIuc. Per. 24.— Diserte quo- 

 que Scliol. ad Aristoph. Acharn. v. 526. illam Periclis ffo^ii- 

 Tftciv xxi SiSdaxxXov Xoyav f^TopixSv appellat. 



c^. 



