L I T E R A R I A. 9-3! 



sam Periclis deseruisse : quam quum suscepi, 

 ne contra tantae quidem auctoritatis accusatorem 

 segnius tuendam censeo. Invenerunt jam olim Pe- 

 ricles et reliqui viri principes facundum patronum , 

 Aristidem Rlietorem (i), qui dattl operil Platonis 

 sententiam impugnavit. Verum enimvero quum ple-' 

 raque, quae liic cumulavit, eo spectant , ut appa« 

 reat fuisse Periclem liberum ab ipsis illis vitiis, 

 quae populus Atlieniensis ab eo accepisse argui- 

 tur, non satis ille Platonis verba aut intellexisse 

 aut intelligere voluisse videtur. Equidem ante om- 

 nia inquirendum puto in causas reprehensionis a 

 Platone profectas. Sunt illae , ni fallor , duae 

 hae (2): una, quod Plato primarium civitatis fi- 

 nem quum poneret , minime in divitiis vel simili; 

 qu^dam re , verum in virtute augendA ; quumqu.©, 

 exigeret in viro politico , ut ipse omni virtutum 

 genere ornatus , civibus eandem irapertiret perfec- 

 tionem moralem : quod igitur intelligcret a Pe- 

 ricle et reliquis vehementer quidem auctum ur» 

 bis splendorem et opes amplificatas esse , parum 

 vero provisum civium moribus emendandis. Al- 

 tera , quod videret , Pericle auctore Athenienses 

 unice oculos suos et labores mare versus di. 

 rexisse, mercaturam quotidie msgis exercuisse et 



de- 



(1) Arist. Orat. Platon. vtts^ rmv rsffff^fuv. vi^. iqiprjmji? , 

 VqI. HJ, Cant. p. iy7--24.7. rx ,. 



(2) Cf. Morgenstern, de Cfv. Plat. Comm. 111. e: de Ge«r" 

 Dratrib. in princ. PJar, pol. passim. ■ :. ^^,._ jj 



