H T E R A R I A. 13 



vel patriae : tum nihil a Pericle postea factiim vi- 

 deo , quod ingenium minus populare indicet ; nam 

 quod ultimis XIV. annis saepius frena licentiae 

 Athenensium injecerit , hoc non odio , sed pruden- 

 tiae tribuendum censeo. Porro pater ejus Xan- 

 thippus , Miltiadis adversarius et accusator , mul» 

 torum potius , quam nobilium fautor fuisse vide- 

 tur (i). Quod si non temere dictum sit, aliquid 

 saltem afFerret ad opinionem nostram stabiliendam. 

 Denique Plutarchus ipse non certam sententiam de 

 Periclis indole habuisse videtur (2). Erant mul- 

 ta, quibus ad illas partes traduceretur Pericles, 

 partim quo magis tutum se praestaret ab ostracismi 

 metu-, partim quod videbat Cimonem, optimatium 

 partes secutum et cum eorum gratia , tum suis 

 opibus valentem: cui adversarium, quam secun» 

 dum esse malebat. Et vero brevi Periclem, qui 

 cum vivendi ratione, tum eloquentiae copia ex- 

 cellebat , populi gratia floruisse , vel hoc argumen- 

 to est, quod publice ille creatus est , qui cum 

 aliis Cimonem accusaret (3). Hic scilicet post mul- 

 ta praeclara facinora in capitis discrimen venit, 

 quasi pecunii corruptus opportunitatem vastandae 

 Macedoniae respuisset, 



Quum 



(0 Cf. Wachsmuth Hell. Alterth. T. I p. ir. p. 52. 



(2) Vid. ad not. 5. Cl. vaa Assen ad elegantem snftm libellum : 

 Pericles van Athene. 



(3) Plut Cira. 14. Id. Per. 10. 



