8 HERM. BOUMAN, 



de welluidcndc klanken van Dicbt- , Zang- en 

 Toonkundc, ons oor gestreeld en onzc hartcn 

 omhoog verheven gevoelen. — VanU, oGod! 

 zij het begin, U ter eere de laatste uitlating 

 onzer vreiigde ! 



Wanncer de ouden, op heugehjke gedcnk- 

 tijden, zich vereenigd zagen, deden zij niet 

 zelden het bloed van cntelbare offerdieren en 

 kostbare hehatomben van de altaren stroo- 

 inen , en durfden zij , in hunne lofzangen , 

 naauwehjks eenigen eeretitcl of ecnig gloric- 

 vol bcdrijf, aan liunne Goden tocgekend, 

 onvermcld laten. Ecnvoudigcr, cn met dcn 

 gcestelijken aard van onzcn verheven* gods- 

 dicnst nieer overecnkomstig, is de eerbiedige 

 huhle, dic wij, in deze heilige oogenblikken , 

 den Heerc zullcn toebrcngen. Wij Christe- 

 nen achten het niet noodig, Heni , dic allcs 

 weet, in uitvoerigc dankzcggingcn , dc bijzon- 

 dcrhedcn zijner wcldaden voor te slcllen en , 

 als ware het, te verhalen, of door lange ge-r 

 l)cden onze wenschen voor Hem open te Icg- 

 gcn , die ze alle kent , ecr cr nog een woord 

 op onzc lippen ggkomcn is. Nulligcr en be- 

 lamelijkcr zal hct zijn, dat de spreker U en 

 zick zclven koilclijk herinnere , hoe onver" 



