41) HERM. BOUiMAN, 



eervvaardige Oudcn hunne fijdj;enooten zagen 

 henengaan. 



O! medeleerlingen in 'slevens scliool! lol- 

 genoolcn op 'slevens reizc! hoe zoudc ons dat 

 gevoel der vergankehjkheid als lood op het 

 harl drukken, zoo wij niet vvisten, dat, door 

 Gods genade, vooi- de gocden en vrouicn een 

 hooger fecst l)creid is, dan het aardsche aan- 

 zijn ons kaa schcnken ! Tot dat feest zijt Gij 

 reeds toegelatcn, zaligc Grondleggers en Ver- 

 zorgcrs, Lecrarcn cn Kwcckclingcn onzer Aka- 

 demic! die, door lict voorstaan harer belan- 

 t;en, den Allerhoogste vcrccrcn wildet en zij- 

 «er schepsclcn gcluk vermeerderen. Dat fecst 

 vicrt(jij ahccdc, vooniit gercisdc akademische 

 Ivcerniccstcrs cn Viienden! op wier graven wij 

 gcv/cend hehben , wier gelccrdheid en Irouw 

 nict slcchls ons aan U verbond, maar wier 

 j;cioof cn godsvrucht ons het pad naar den 

 hemel wecs! Hier Uwe voelstappen te druk- 

 kcn zij onze heiligste pligt! En weldra daar 

 boven U wcdcr tc zien, en God te danken 

 voor hetgcne Ilij door U ons schonk, dit, 

 -dit zal ons hel hccriijkstc feestgenot wezen en 

 «cuvvig blijvcft! 



