K A T 1 0. ■n 



vissimo animi luctu ct iiioerore depressiiu» , 

 atque de omni salute desperanteni , lara ini- 

 probe consuluerit, ut nou modo omne sola- 

 men et auxilium ipsi negaret , verum etiam , 

 ne sibi molestias crcaret , in carcerem ipsum 

 includeret ! — Veruntamen sunt et fuerunt Mc- 

 lancholici , iique non pauci , quibushaec conti- 

 git miseria. Morbus enim animum et rationem 

 ipsam deprimit , atque ad desperationcm salu- 

 tis eos adducit ; quae commiseranda sors acer- 

 bitate etiam horainum ingravescit , atque , quod 

 majus est , perpetua redditur , donec niisericor- 

 dia i)ei et isti miseriae ct iniquitali honiiDnm 

 morte eripiuntur. — 'Nara quod ad animi 

 moerorcm et cruciatum , (ictum raalum , cujus 

 cogitatione mens afficitur , non minus gravc 

 cst , quam verum raalum , imo vero gravius 

 csse solet, quoniam plcrnraquc quidcm acci- 

 dit , ut ad id levandum , neque amicoruiu 

 colioquium , neque ipsa flcligionis placida 

 monila quidquam valeanc , atque una salus 

 petcnda sit a prudenti cura atque mcdela Me- 

 dici , quibus tamen plcrique Mclancholici et 

 Maniaci carcnt. Quo autcra diutius iste mor- 

 bus auiinum niiligit , cjo magis reddilur in&a- 

 ualjiiis. 



