4 INTROITUS. 



vel sohira tantil videtur facultate instructiim , ut ^ 

 quamvis Iiominem ad communitatem incundam ni- 

 hil allud instigaret , is prae natura sua, omnem 

 fere solitudinem aversante, uhro aliorum esset et 

 communionem et amicitiam appetiturus. „ Quod 

 nemo ," ait Cicero , „ in sohtudine vitara agere 

 velit, ne cum inlinita quidem voluptatum abundan- 

 tia; facile intelligitur , nos ad conjunctionem con- 

 gregationemque hominum et ad naturalem commu- 

 nitatem esse natos. — Quemadmodum igitur mem- 

 bris utimur prius, quam didicimus, cujusea utilita- 

 tis caus^ habearaus: sic inter nos uaturil ad civilem 

 eoramunitatem conjuncti et consociati sumus" (i). 

 Sponte nostrd societatem civilem et conjunctionem 

 appetimus , y^^uast vj opiJt.-/i iv ttxo-iv st) rvsv TOfxiiTyiv 

 xoivcovitxv'* (2). Tale quid cetera animantia fere 

 ignorant. Coeunt quidem ista ac conjunguntur , 

 sed ut firmam ineant stabilemque communionem , 

 hoc ipsis natura negavit. llomini tantum id datum 

 est. Jlunc participera rationis et orationis natura 

 ad diuturnara rectamque ineundam societatem et 

 informavit idoneum et a primis inde temporibus 

 instimulavit. Muhus imprimis Aristoteles est in vi 

 laudanda, qua valet natiira ad hominem cum homi- 

 ne consociandum , ut adeo TroMTiKcv ^ciov (3) sUapte 



na- 



(1) Cic. da Fin. Lib. Ml. c. 20. Cff. dn Off. Lib.I. c.4. , 

 c» 16. , o. 44. 



^a) Aristot. PoUtic. Lib. \. c. i. >. 12. ecl. SchneJd, 

 (?) J. 1. Lib. 1. c. 1. §. 9. 



