I N T R I T U S. 15 



quae uti civitatum , ita Politicae etiam origiriehi 

 egregie exponit. Erai nempe veterum Politica tam 

 arcto cum religione ac morum doctrina vinculo 

 conjuncta, ut tota ethicil nisa fuisse dicenda sit(i), 

 primaria adeo utriusque virtutis nomine cru(ppo<rvviig 

 re icct) hnxioavviiq apud Platonem appelletur (2). Vi- 

 debatur autem „ yj ahit» rou opdug itpoiTTsiv iv tjj tto^si 

 xa) uTSXvug KOiTot. to KhxxiKou JafilSsTov f^ovit iv t^ 

 7rpv(Jt,v^ xaSijaSxt t% ^oKsuq ■, 'Kot.vTot. KvPspvutr» m) 

 TckvTOt. %pvi<ny:,oi. iroisiv'' (3). 



Toto igitur coelo haec Politicae ratio ab ea di- 

 stat , quam r^centiore aetate quidam inter politicos 

 commendarunt. Hi enim doctrinam profitebantur , 

 qua Politicam aru populi regundi contineri statue- 

 baht , unde ars haberi coepta est , qua quls aliis 

 Itnpei-et suamque firmet auctoritatem. Fit ita ut 

 noriien illud plerumque sensu accipiamus minus no- 

 bili et calliditatem , fraudem , quidquid denique sit 

 subdoluin falsumque hac ipsa voce intelligamuS. 

 Disjungatur autem ita Politica a doctrina morah ne- 

 cesse omnino est , si scilicet civitatum rectores pa- 

 rum curant , utrum juste agant an vero injuste. 

 Fuit haec Machiavelli imprimis sententia, qui ar- 

 tem civilem , nc in optima quidcm civitate cum 



vir- 



(1) Cernitur eadem qiioque ratio in philosophia , post- 

 quam ia partes suas distiugui coepta est. Ea enim pars , 

 quae Ethicae praecepta tradebat , simul etiam complccteba^ 

 tur Politicam. 



(2) Plat. Sjmp, p. 2og. A. 



(3) Plat. Euthyd. p. 291. D. Cf. Jlcih. II. p. i45. 



