34 DISQUISITIO 



ab ea ducendam esse vivendi doctrinam (i); sed 

 patet inde simiil, qiiales veteres cogitaverint bonas 

 leges. Non sanejiissa principum leges appcllabant 

 neque item instituta , quamquam liaec quoque leges 

 subinde dicuntur. Jussa enim ac vetita populorum 

 vim non habere ad recte facta vocandi et a pecca- 

 tis avocandi arbitrabantur (2). Et profecto , si 

 res ita sese haberet, si regum populorumque jus- 

 sa vim legis habere putanda essent, non foret 

 integra legum conditio. Fit enim interdum , ut 

 jussa ista sint injusta, quum plane ab hominum 

 quorundam arbitrio pendeant. Injustitia autem in 

 legem cadere nullo pacto potest. ,, A/x>/ [ih oZv" 

 dicebant antiqui , „ viiAOv rsKog ia-Tiv' voi^og le , «p- 

 XOVTOq spyov' apxuv Ss, sIkoov ^sov tov "Kxvt» xO' 

 ffi^ovvToq" Cs)' Valet idem de institutis. Suntmulta 

 prorsus injusta , sponte et casu inducta vel homi- 

 num etiam perversitate , possuntque illa , dum huic 

 genti prosunt, alteri recepta insigne afFerre detri- 

 mentum. Apte id exposuit Cicero : „ Jam vero," 

 inquit, ,, illud stultissimum, existimare omnia justa 

 esse, quae scita sint in populorum institutis aut 

 legibus. Etiamne, si quae leges sint tyranuorum? 

 Si iriginta illi Athenis leges imponerc voluissent? 

 aut , si onines Athenienses delectarentur tyrannicis 

 legibus , num idcirco liae leges justae haberentur? 



Ni- 



(1) Cic. dii Lfgg. Ijib. I. t, 22. 



(2) Cic. 1.1. Lib. II. c. 4 



(3) Plutaicli. ad iirinc-. indoct. Vol IX. p. 122. 



