42 DISQUISITIO 



Plato , quum non jubendo tantum niinandoque co« 

 gendi sint civcs ,i ut quod debeant agcre velint , 

 verum monendo etiani ct persuadendo eo sint ad- 

 ducendi , ut sua sponte lutis legibus obtemperent (i). 

 Eandem rem saepius attigit philosophus et docuit 

 legislatoris officium non iis solum terminis circum- 

 scribi , ut leges ponat , sed etiam efflagitare , quod 

 majus est , ut medium quoddam adhibeat, quodin- 

 ler admonitiones legesque intercedat; oportere nem- 

 pe eum „ /z>j iJt,6vov ypa^siv rohq v6f/,oug , Trpog S^ 

 ToTi; vofioi? ovx HiZAx, auru ^oxsT kx) f/,it xxXx etv»i * 

 vofioig £(4.7r£7rK£yi4svx "ypx^psiv" (2). 



Verum uti in magnis rebus non eadem semper 

 solet esse virorum doctorum senteniia, ita hac 

 quoque in re Plato nullam non vituperationem pas- 

 sus est : quod paucis explicare ab hoc loco non vi- 

 detur alienum. Seneca nempe hunc morem prooe- 

 mia legibus praemittendi reprehendens : „ Non 

 probo ," inquit, „ quod Platonis legibus adjecta 

 principia sunt. Legem enim brevem esse oportet, 

 quo facilius ab imperitis teneatur , velut emissa 

 divinitus vox sit. Jubeat, non disputet. Nihil 

 videtur mihi frigidius quara lexcumprologo. Mone, 

 dic quid me velis fecisse : non disco, sed pareo" (3). 



Quod- 



(1) Plat. de Legg. Lib. IV. p. 718. B. sqq. 



(a) 1.1. Lib. Vn. p. 822. 1) 8a3. A. 



(3) Seneca Epist. XCIV. Laudavit tamen prooeniia legum 

 Cicero , de Legg. Lib. II. c. 6. , cum in Zaleuci et Cha- 

 rondae legibus , cum quidem illi non studii et deiectatio- 

 nis t sed reipublicas eausd leges civitatibu3 iuis scripie~ 



riat i 



