PHILOSOPHICO - HISTOlllCA. 59 



§. 2. 

 De libertate hominis. 



Ubi hominis libertatein dico , non eam atl corpus 

 referri velim , ut hominis libertas ea sic conuitio , 

 qua homo, omnis corporis servitii immunis, alte- 

 rum non habeat, cui tanquam domino et parere 

 cogatur et servilia ministeria praebere; pertinet haec 

 ad res civitatis et idem valere potest quod libertas 

 ^ivilis. Est vero altera horainis libertas eaque longc 

 praestantior : nam uti universe libertatem sratum 

 quendam appellare praestat, ita hominis libertas 

 est status moralis et fere tota ad animum refertur. 

 Est nempe ea animi conditio, qu^ neque affectus , 

 neque lubidines , neque voluptates, neque tandem 

 praejudicatae opiniones hominem impediunt , quo- 

 minus recte et vivat et agat. Quamobrem animo 

 corpus totum sit subjectum , imo vero serviat 

 prorsus oportet. Hoc enim procul dubio verum 

 est, quod naturd sujI immortaUtate gaudet et ad 

 divinum tendit , in id sumraum convenire imperi- 

 um, raortale contraparere ipsi ac serviredebere(i). 

 Inde fit , ut habeatur „ ro visc^v aiiTov ainov jrxcruy 



VIKUV TrpUTil T€ Kx) UplTTVl' TO Ts VjTTXC&Xl CiUTOV UCj)' 



ixuTOu , TravTuv cu<txi<tt6v ts kiax y,a\ kxki7tov^^ (a). 

 Quodsi pravae cupidinis studia in hominis animo 



iwaifli^ib i6'.- prin- 



^t) Plat. Phatd. p. 80. A. cf. SaUust. B. C. c. 1. 

 (2) Plat. dc iffgg. Lib. 1. p. 626. E. 



