6^5 DISQUISITIO 



bertatis nomine appelletur digna pntatiir. Quanclo 

 enim res eo pervenit, uc plininium ipse possit 

 populus omniaque ejus arbitrio regaritur , non di- 

 cenda amplius libertas est , sed licemia (i). 



Jani aliquoties Platonis Politiam inspeximus pUi- 

 rimaque inde in rem nostrara convertere liaud raro 

 licuit. Et sane, quamvis ipse talem civitatem nun- 

 quam in terraruni orbe adesse posse professus sit , 

 qualem in hoc opere suo adumbravit , tamen prae- 

 cepta eo continentur civitati hodieque saluber- 

 rima. In liis illud item primarium est , quod 

 de civili libertate in populi licentiam degenerata 

 monuit. Equidem lociim illum , quem disertius 

 eleganiiusque haud facile tractare licet, hic appo- 

 nam, quo facilius, licentid rite a libertate distinctd, 

 reiiqua oratio nostra proccdat. 



Postquam igitur docuit Plato , quomodo auri 

 sacra fame interire soleat ob'garchia , sic porro cum 

 Glaucone disputat: „ Nonne etiam quod demo- 

 cratia bonum csse censct , hujus insatiabilis cupi- 

 ditas eam item dissolvit? — Ecquod in ea bonum 

 censeri dicis? — Liberratem, Hoc enim sane in 

 populaii civitatc pulcherrinium esse audias et pro- 

 pterea consentancum , ut in liac sola dcgat quicun- 

 que natura liber sit. — Crebris profecto sermo- 

 nibus hoc usurpari solet. — Nonne igitur, quod 

 uiodo dicere instituebam , hujus rei insatiabilis cu- 



pi- 



(1) Cic. de n^'p. Lib. III. r. lo. 



1 



