134 DISQUISITIO 



iv Tj5 S5r«pT?j fiyi ysviffSxi, T«p«%p5<r5f i? rou? <ry,««- 



£^i%STS av TTsp) aiiTov •yv^i^ccc cc(Jt,shovxq ffU(/,(3x^>^S' 

 ff&at yjTTsp vZv" (i). Ne plura seligam ex hacce 

 egregia Sosiclis oratione , qiia pessimam tyranni 

 indolem probat deinde Cypseli et Periandri, Co- 

 rinthi tyrannoriim, exemplis, ipsa disputationis hu- 

 jus lege prohibeor. Ne autem Graecos tantum 

 boc in genere laudare videar, elegantissima tandem 

 hisce apponenda est Ciceronis de ryranno senten» 

 tia: „ Hic est enim," ait, „ dominus populi, 

 quem Graeci tyrannum vocant; nam regem illum 

 volunt esse, qui consulit ut parens populo conser- 

 vatque eos , quibus est praepositus , quam optima in 

 conditione vivendi. — Simulatque enim se inflexit 

 hic rex in dominatum injustiorem , fit continuo ty- 

 rannus , quo neque tetrius neque foedius , nec Dis 

 hominibusque invisius animal iiUum cogitari potest: 

 qui, quamquam figurji est hominis , morum tamen 

 immanitate vastissimas vincit belluas. Quis enim 

 hunc hominem rite dixerit, qui sibi cum suis ci- 

 vibus , qui denique cum omnium honiinum genere 

 nullani juris communionem , nullam humanitatis 

 societatem velit (2). 



liisce omnibus bene perpensis, dubium esse non 

 potest, cui potisshnum causae extremum istud ty- 

 ranni apud antiquos odium tribucndum sit. Is enim , 



si- 



(i) Herod, Lib. V. c. 92. 



(2) Cic. de Rep, Lib. II. c. aC. 



