PHILOSOPHICO-HISTORICA. 141 



tatem, quantum liceret:, reducere. Dicere enim 

 solebat , se regniim rainime appetere , nisi id per 

 ipsas leges reciperet majoruraque instituta (i). 

 Et vero , res prospere ei cessura primum videbatur, 

 quum sponte ad virtutem se accingerent juvenes , 

 libertatis causA prout vestem vivendi rationem mu- 

 tantes. Majores vero natu severam Lycurgi di- 

 sciplinam, quemadmodum dorainum e fuga reduces 

 servi , timebant et expavescebant , insectabanturque 

 adeo deplcrantem reipublicae statum Agidem ac ve- 

 terem desideranrem Spartae dignitatem (2). Agidis, 

 quem deinde perdidit suus restituendi libertatem 

 amissam ardor, laudabile exemplum secutus est Cleo- 

 inenes, cuiitem displicebant mores suaecivitatis, in 

 qua otio et voluptatibus demulcerentur cives, negli- 

 gerentur res publicae et singuli suis tantum commodis 

 prospicerent (3). Sed hujus etiam vani fuere conatus. 

 Posteaquam enim Achaeorum civitati praefici stu- 

 duerat idque non tulerant Achaei , magnum hos in- 

 ter et Spartanos odium bellumque exstitit. Achaei 

 auxilium nacti ab Antigono Dosonte Cleomenem ad 

 Sellasiam devictum fugarunt. Ab hoc inde tempore 

 evanuit Spartae nomen decusque, et tyrannis sub- 

 jecta misere civitas languit. Exstincta cnim prorsus 

 est antiqua populi virtus , quique sine moenibus cives 

 plurima saecula liberi , aliquando etiam principes 



Grae» 



(1) Plutarch. Vil. Jgid. c. 4. f. 



(a) Pliitarch. l. I. c. 6. 



(3) Pliitarcii. Vit, Cleom. c. 2. sq. 



