PHILOSOPHICO-HISTORICA. i6t 



dfiSTpdTspov ciiiToJg ixP^vTO. xxTiiydpoug ts eveToii? eV} 

 To7<; 'jrXouffioii; iTTJ^yovTO, KXiTocg tuv ^upo^omuv Vmxgt 

 auvtffTXfievoi (xcpitnv xiiToTg , m) (2ix^d(4,£voi , TrdpiTtxv 

 civiiipouv Ci> 



Talis jam ea aetate judiciorum Romae fuit ratio 

 satisque diu illa perduravit. Uti autem constat in 

 bene morata civitate legum cultu civibus vindicari 

 libertatem, ita eiiam procul dubio verum est, nisi 

 magistratus et judices quae jubeat lex rite exse- 

 quantur, libertatem exstare haud posse. Quando- 

 quidem autem , ubi labem populi mores contraxe- 

 runt isque lasciviae tottim se dedit, negligitur ce- 

 teroquin etiam debita legibus observantia, sponte 

 apparet, infractis a judice legibus, omnem evanes- 

 cere quae supersit conservandae libertatis spem ec 

 praesidium. 



Quid vero deterrimam gentis Romanae conditio- 

 nem prolixius exponam , quam prudentissinu qui- 

 que in civitate viri , Cato (2) aliique eraendare 

 frustra studuerunt? Dolebat vehementer hanc suo- 

 rum civium degenerationem optimus Cicero. Frag- 

 mentum servatur ex ejus de Republica libris, quod 

 prodit plane nobile viri ingenium , infelici patriae 

 casu gravissimeafflictum. Locum apponamus. „An- 

 te nostram uieraoriam," ait, „et raos ipse patriu? 

 praestantes viros adhibebat , et veterem morem ac 

 niajorum instituta retinebant exccllentcs viri. Nostra 



ve- 



(1) Appian, Hist. Rom. Lib. I. c. 22. , ed, Sch weiphaeus. 



(2) Vidd, Plutarch. Vit. Cat. ; Liyins Hii^t. XX XIV. c. 3. 



