PHILOSOPHICO - HISTORICA. 163 



quippe non una aniplius, ut olim , seJ in nuiUa.s 

 partes distracta. Imo divisa potcrat dici in varias 

 Kotvuvixg, societates, respublicas , sibi inviceni ;ni- 

 micas et adversus se invicem alias gentes invocan- 

 tes" (i). Non enim Romae lantum , sed in p:u- 

 vinciis etiam multae factiones altercationesquc cx- 

 sistebant, quum suspectum plerisque esset Scnatus 

 Populique imperium , ob certamina potentium ct 

 avaritiam magistratuum j invalido legum auxilio , 

 quae vi, ambitu, postremo pecunia turbabantur (2). 

 Tantam autem labem quum populi Romani mores 

 contraxissent , simul etiam degenerari necessario de- 

 buit eloquentia forensis et altrix evadere turbulen- 

 tarum in civitate factionum. Audiannis quac tam 

 eleganter hac de re ab Auctore Dialogi dc Oraio- 

 ribus traduntur; „Jam vero conciones adsiduae, 

 et datum jus potentissimum quemque vexandi , at- 

 que ipsa inimicitiarum gloria, (cum se plurimi di- 

 sertorum ne a P. quidem Scipione, aut SuUa , aut 

 Cn. Pompejo, abstinerent, et ad incessendos prin- 

 cipes viros , ut est natura invidiae , populi quoque 

 adrectioribus auribus uterentur) quantum ardurem 

 ingeniis , quos oratoribus faces admovebant ! Non 

 de otiosa et quieta re loquimur, et quae probitate 

 ct modestia gaudeat : sed est magna ista ei notabi- 

 lis eloquentia , alumna licentiae, quam stulti liber- 

 tatem vocabant, comes seditionum, ctFrenaci populi 



in-. 



(1) Ita Cl. V. HfUjilc , Diatr, p. 6u, 

 (?.) T;icif. ylnnal, LiIj. 1. c. x-, 



