T COMMENTATIO 
. que declarare dubitamus , hic nullum locum habuisse 
errorem , certe non talem, qualem lex admittit , 
in ipsa scilicet. rei, quae in obligatione est, sub- 
stantia (1). Aes scilicet fuit 2000. florenorum , 
qui revera a patre legati erant; de his etiam 
putavit; causa vero a parte filii fuit, ut liberare- 
tur a debito suo, attamen liberatus non est, 
quippe qui nihil debuit, adeoque falsa reperta 
causa, nullus est contractus (2). Recte omnino 
perstrinxit Merlinum Cl. Ernstius propter- 
ea quod causam aperte confundat cum consensu 
in eo exemplo, ubi de necessitate causae dixe- 
rat: ,, Poici d'ailleurs un exemple, qui la rend 
» r£ sensible ?? (3). 
In idem vitium passim incidit Toullierius, 
quod, ut probemus, liceat nobis alterum excitare 
exemplum, ad quod provocat (4). Cajus Titiae, 
quam neptem suam atque heredem putavit, hoc 
nomine (eum avancement d'hoirie) dedit fundum 
Cornelianum, Verum, suppositione partus detecta, 
Titia comperitur non esse neptis Caji, sed extra- 
nea. — Donationem nullam dicit, propter defec- 
tum 
E65) GR-arr. "eme Tiro! : 
(2) Vid. art. C. C. 1131. — ToulL, lI. l. n9. 168., hic 
etiam consensus defectum adesse docet: codem exemplo usus 
est Poth., l. l. n?. 47., qui illud eodem modo ac nos ex- 
plicuit. 
(3) Cf. Cl. Ernst., l. l, pag. 258, 
GOES n5. 1$6. 
