64 COMMENTATIO 
ad donationem necessariis (1). Imo intantum hoc 
verum est, ut, quamvis solverit debitor, ex tali 
obiigatione solutum repetere possit, Soivit nimi- 
rum indebitum , quod accipiens adversarius , tacite 
ad restitutionem se obligavit (2). Nec potest illi 
objici regula ista (5): ., cujus per errorem dadi 
,, repetitio est, ejus consulto dati donatio est," 
Quippe quae jure nostro haud semper procedit. — 
In promtu autem est ratio bujus differentiae. — 
Jure Romano enim donatione solo consensu per- 
fecta, traditione dominium rei donatae ad dona- 
tarium transferebatur (4). Jure codicis secus es. 
se saepius vidimus. 
Praeterea debitori ex tali conventione, etsi nihil 
solverit neque ad solvendum conveniatur, integrum 
jus videtur esse ad agendum in id, ut sibi resti- 
tuatur obligationis titulus, quem alter forte ha- 
bet (5). Estque hoc ipsum, quod oU/gationem 
condicere dicebant Jurisconsulti Romani (6). 
(1) Cf. Delvinc., |. l. par. 18. Add. omnino verba P u- 
fendorfii, a nobis supra allegata in notis ad, pag. 44» n9». 
(2) Cff. arit. C. C. 1255 et 1376 seqq. 
(5) Vid, Lex. 55. ff. de R. J. 
(4) Vid. $. 2. Inltt, de donat. $. 40. ibidem de rerum divi. 
tionibus. 
(5) Cf. Merl., Quest. de droit, 1, 1. S. 1. n9, 14 
(6) Vid. Lex. I. pr. ff. de cond sine causa. 
