6o COMMENTATIO 
sors id indicaret; is vero qui ultimus esset, s?» 
mer ipsum occideret. — Quod et locum habuit; 
cumque ipse Josephus ultimus (sive arte quadam, 
sive Dei providentia) cum alio relinqueretur, fa- 
cile huic persuasit ut Romanis ambo sese trade- 
rent (1). 
Cum Josephus ad Vespasianum duceretur, om- 
nes Romani ad eum videndum confluebant , ducem- 
que admirabantur quem tanto labore vicerant. Ti- 
tus magnam clementiam benivolentiamque erga eum 
ostendit ; sed Vespasianus praecepit ut magna cum 
cautione custodiretur et eum ad Neronem ducere 
decrevit. Josephus autem valde timens imperato- 
ris crudelitaterp , iterum suo ingenii acumine usus 
est. Significavit se cum Vespasiano solo paucis 
colloqui velle; omnibus praeter Titum et duos 
amicos remotis, declaravit: se non venire tan- 
quam hostem Romanorum, sed laetum nuntium 
Vespasiano, Deum enim se misisse ut nuntiaret 
Vespasianum fore imperatorem cum Tito filio. 
Cum talia dixisset statim quidem ei fidem non 
tribuebat dux Romanus paulatim vero ad ei cre- 
dendum inducebatur eumque tandem apud se ma- 
nere jussit, et, quamvis ei neque custodiam ne- 
que vincula remitteret, vestimentis eum donavit 
et benevolentiam ei ostendit (2). 
Pau- 
(1) Cf. Bell. Jud. llI. 8. $. 4—7- 
€») Cf. Bell, Jud. III, 8. 6$. 8, 9. 
m 
S cadt-d E o^ puo dao m 
