( 53 ) 



1°. In de lucht zweven altijd tallooze organische stof- 

 deeltjes. Worden deze door de lucht, welke door het op- 

 slorpende medium strijkt, medegevoerd, dan zal natuurlijk 

 een deel der gevonden ammoniak van deze afkomstig zijn. 



ii". Het bepalen van gewigtshoeveelheden heeft zijne 

 grenzen, die bij onze tegenwoordige 'werktaigelijke hulp- 

 middelen niet kunnen overschreden worden. Hierbij voe- 

 gen zich de noodwendige fouten der proeven, die ook door 

 den besten proefnemer nimmer geheel kunnen vermeden 

 worden. Wanneer wij nu zien, dat (met terzijdestelling 

 van het voorzeker veel te hooge cijfer van horsford) de 

 gevonden hoeveelheden van de ammoniak verschillen van 

 vier en een half millioenste tot slechts ongeveer anderhalf 

 honderdmillioenste van het gewigt der lucht, dan wordt 

 het duidelijk, dat men alleen zulke uitkomsten vertrouwen 

 mag, die zich gronden op het onderzoek van eenige dui- 

 zende liters dampkringslucht, en dat bepalingen met be- 

 trekkelijk geringe hoeveelheden, bijv. eenige honderde liters 

 lucht, in het werk gesteld, niet het minste vertrouwen 

 verdienen, omdat dan de geheele hoeveelheid van de op- 

 gezamelde ammoniak zoo klein is, dat het gewigt daarvan 

 niet meer dan eene kleine fractie van een milligram be- 

 draagt. Bij vergelijking der beide laatste kolommen van 

 het bovenstaand tafeltje valt dit dadelijk in het oog. 



3°. Daar de ammoniak in de lucht in uiterst verdun- 

 den toestand verkeert, zoo wordt eene meer dan gewone 

 zorg vereischt om ook de geringste sporen daarvan bij 

 den doorgang door den opslorpingstoestel daaraan te ont- 

 trekken. Hiertoe moet men aan drie voorwaarden voldoen: 



a. De stof, hetzij een vocht of een gas, welke men tot 

 vastlegging van de ammoniak bezigt, moet deze met 

 groote gretigheid opnemen en behouden. 



b. De lucht moet bij de doorstrijking in zooveel moge- 

 lijk fijn verdeelden toestand worden gebragt. 



