( 57 ) 



dem worden moet, maakt aan den rand met eene schaar 

 eenige kleine insnijdingen, buigt de ingesneden gedeelten 

 om, tot eenen opstaanden rand, en brengt dan dit mia of 

 meer schotelvomige stukje platinablik in het open einde 

 van het kokertje, zoodat de opstaande rand daartegen aan- 

 sluit, en de bodem op den glasraud rust. Vervolgens buigt 

 men, door middel van een klein pincet, de beide platina- 

 randen van den bodem en van het kokertje binnenwaarts 

 en voleindigt de bevestiging van den bodem en de geheele 

 sluiting door met een hamertje of met een sleutel op den 

 rand in de rondte te kloppen. Het busje wordt nu van 

 de glazen buis, die tot mal gediend heeft, afgeschoven, tot 

 dat het nopt slechts met het boveneinde daarmede vereeniffd 

 is en daaraan, zoo noodig, bevestigd door er nog eenen pla- 

 tinadraad omheen te winden. Eindelijk worden er de gaat- 

 jes in geprikt, op drie of vier rijen, in diervoege, dat 

 die in de boven elkander volgende rijen niet in dezelfde 

 lijn gelegen zijn. 



De door ons gebezigde busjes waren 30 millim. hoog 

 en 16 — 18 millim. wijd. Het getal gaatjes daarin be- 

 droeg twintig tot vijfentwintig. 



De verdere zamenstelling van den opslorpingstoestel was 

 zeer eenvoudig en bestond (z. ~Fig. 3) uit zes molglazen, in 

 elk van welke 50 cubiek centim. verdund zwavelzuur (van 

 1,04 spec. gew.) gebragt waren. De opening der mol- 

 glazen was gesloten met kurken stoppen, die eenige malen 

 bestreken waren met eene oplossing van gutta-peroha in 

 chloroform. Dit had ten doel, om, ofschoon de molgla- 

 zen hoog genoeg waren om weinig vrees voor spatting 

 van het vocht te hebben, toch, bij de mogelijkheid hier- 

 van, de kurken tegen het zure vocht te beschutten. In 

 elke kurken stop waren twee openingen, ter doorlating van 

 hevelvormig gebogen glazen buizen, waarvan het langste 

 been, dat het platinabusje droeg, in het vocht dompelde. 



