( 7« ) 



ren deel der 79 vol. procenten van dat schijnbaar in- 

 dill'erente gas der almosplieer, in den bodem vastgelegd 

 kan worden en alzoo in de plant treden kan. Ziedaar de 

 vraag, uit een planten-physiologisch en uit een landbouw- 

 oogpunt geformuleerd; uit een chemisch oogpunt verlangt 

 men nog nader het hoe te weten. 



De physiologische en technische vraag is eenvoudig, en 

 moet dus eenvoudig beantwoord worden. 



Van de verschillende wijzen, die ik voor 9 jaren ge- 

 volgd ben, om dat bewijs te leveren, wil ik er hier slechts 

 ééiie vermelden. 



Zij berustte op eenvoudige beginselen en het apparaat 

 er voor gebruikt was hoogst eenvoudig [Scheik. onderz. 

 Deel II, p. 185). In een glas bragt ik uitgegloeide houts- 

 kool met j^if houtasch en zaaide daarin drie bruine boo- 

 nen. In een tweede glas bragt ik uitgegloeide houtskool 

 met j^^ asch, en voegde er stikstofvrij humuszuur uit sui- 

 ker bii , en zaaide er drie witte boonen in. Deze bodems 

 bevochtigde ik met ammoniakvrij gedestilleerd water, be- 

 dekte het geheel met eene luchtdigtsluitende getubuleerde 

 klok, waarin in het tubulaat twee buizen geplaatst waren, 

 die met caoutchouc konden gesloten worden ; door de eene 

 buis kon nu en dan een weinig water tot de bodems wor- 

 gevoerd, terwijl — ook de andere buis geopend zijnde — 

 dagelijks zooveel ammoniakvrije lucht in elke klok ge- 

 blazen werd, als de inhoud der klok bedroeg. 



Zoodoende had ik de zaden en de spoedig ontluikende 

 planten in eenen toestand gebragt, die wel niet de toe- 

 stand van gekweekte boonen was, maar alsof zij in het 

 wild groeiden, met die uitzondering, dat er geen spoor van 

 gebonden stikstof in het apparaat aanwezig was, althans 

 zeer zeker niet als ammoniak. 



Ik had den bodem plantenasch gegeven en wel hout- 

 asch; de asch van boonenplanten zou beter geweest zijn, 



