( 101 ) 



De Secretaris leest in uaam van den Heer w. c. h. staring 

 een ingezonden betoog voor over de daling van den bo- 

 dem, beoordeeld uit het oogpunt der geologische feiten. 

 Te dien einde worden de gronden van Nederland, die 

 jonger zijn dan de tertiaire, in eenige afdeelingen onder- 

 scheiden, wier ontstaan achtereenvolgens in verschillende 

 tijden en met groote tusschenruiniten schijnt te hebben 

 plaats gehad. Na eene breede uiteenzetting van negen 

 op die wijze gekenmerkte hoofdpunten, besluit de Heer 

 STARING met te zeggen, dat, bij het ontbreken van naauw- 

 keurige en genoegzaam langdurige waarnemingen, waaruit 

 met cijfers zoude kunnen worden aangetoond, dat de 

 Nederlandsche bodem zakt, en hoeveel dit zakken bedraagt, 

 hij in het door hem aangevoerde meent te hebben aange- 

 toond, dat alle andere bewijsgronden tot dus verre op te 

 zwakke grondslagen steunen, dan dat die deze meening 

 zelfs waarschijnlijk zouden maken; en dat, zoo er al en- 

 kele verschijnselen moeijelijk anders te verklaren zijn, dan 

 door een zakken van den bodem aan te nemen, deze 

 evenwel te veel op zichzelve staan, en er nog te veel 

 mogelijkheid voor verklaring op andere wijze blijft be- 

 staan, om thans reeds te durven overgaan tot zulk een 

 gewigtig besluit. 



Bij de wetenschappelijke wisseling van gedachten om- 

 trent deze voordragt, schenkt de Heer mulder zijnen bij- 

 val aau hare conclusie, en roemt hij haren belangrijken 

 inhoud. Hij meent voorts hierbij ter spraak te moeten 

 brengen eene omstandigheid, welke hij bij de behandeling 

 van het vraagpunt der daling van den bodem nimmer 

 hoorde vermelden, en die intusschen, waar, gelijk in onzen 

 bodem geschiedt, organische zelfstandigheden in aanhou- 

 denden staat van ontbinding verkeeren, niet buiten waar- 

 deering niiig blijven. Hij heeft daarmede het oog op eene 

 beweging van den bodem in eene rigting, tegenover de 



