OVER 



COMBINATIE -TOON EN, 

 ZOOGENAAMDE STOOTEN EN CON- EN DISSONANTIE. 



DOOE 



V. S. !H. V.inr OER WILLIGEN. 



De theorie der combinatie-toonen boezemde mij sints 

 eenigen tijd groote belangstelling in ; uit de aanmerkingen 

 van A. SEEBECK *), den laatsten der mij bekende schrij- 

 vers over dit onderwerp, bleek genoegzaam de onhoud- 

 baarheid der tot nog toe voorgestelde verklaringen, en 

 als verschijnselen, die met golfleer in verband stonden^ 

 schenen deze neventoonen, bij een nader onderzoek, den 

 we" tot eene meer al^emeene waarheid te zullen banen. 

 Eeeds in 1745 ontdekte sorge, dat bij het aangeven 

 van twee toonen op een orgel, van grondtoon namelijk en 

 quint, nog een andere toon werd gehoord, die de lagere 

 octaaf van den grondtoon was. In 1753 werd deze ont- 

 dekking bevestigd en uitgebreid door romieu en in 1754 

 door TABTiNi, welke laatste tevens een beroemd musicus, 

 bij het gelijktijdig aangeven van twee toonen, wier tril- 

 lingen in eeu bepaalden tijd de éénheid in aantal verschil- 

 den, in vele gevallen eenen derden toon schijnt gehoord 

 te hebben, die in hoogte bepaald was door het volbrengen 

 van eene enkele trilling in dien zelfden tijd, en dit zonder 



*) DOVE's Repertorium der Physik. Yl, p. 92. 



