( 119 ) 



gesteld, en die ik hier in eeu voor het volgende vol- 

 doenden vorm wil overnemen: 



Ik heb hier alleen de verhoudingen der toonen aange- 

 geven en tevens alle waarnemingen, waar de beide hoofd- 

 toonen onderling dezelfde verhouding hadden, te zamen 

 getrokken, onverschillig welke hunne eigenlijke hoogte 

 was ; door de aangehangen getallen heb ik aangewezen» 

 hoe dikwijls eenige neven-toon was waargenomen, terwijl 

 de letter a is aangebragt, waar uit de bijgevoegde aanmer- 

 kingen van HJiLLSTRöM viel op te maken, dat deze toon 

 beter dan de overige was waargenomen. De oorspronkelijke 

 uitkomsten vindt men in de verhandeling van HaLLSTRöu, 

 of ook, reeds eenigzins gewijzigd, bij roeber, dove's Eepert. 

 der Physik. III, p. 14. 



Om te komen tot de verklaring van alle deze combi- 

 natie-toonen, waartoe de theorie van den grootsten gemee- 

 nen deeler onvoldoende was, nam eaLLSTRöji in overeen- 

 stemming met de zienswijze van saüveur aan, dat het 

 aantal pulsaties van twee toonen in eenig tijdsverloop 

 bepaald wordt door het verschil in aantal van trillingen 

 der beide toonen gedurende dat tijdsbestek. Wanneer dan 

 deze stooten te snel op elkander volgen om afgescheiden 

 te worden gehoord, ontstaat een toon, die doornaLLSTRöM 

 eerste of primaire combinatie-toon wordt genoemd. Het 



