( lan ) 



experimenteole bewijs voor den regel, flie omtrent het 

 aantal der stooten door hem wordt aangenomen, is meer 

 dan voldoende gegeven in zijne proeven, dien aangaande op 

 een kerkorgel genomen. Die eerste combinatie-toon zal dan 

 naar denzelfden regel in hoogte bepaald zijn door 

 x = r — s, waarin t en s de aantallen van trilling der 

 oorspronkelijke toonen voorstellen. En om nu in du tweede 

 plaats te voorzien in de wording der overige neven-toonen, 

 die, blijkens de gegeven lijst, in vele gevallen verreweg 

 het sterkst werden gehoord, nam hij aan, dat die primaire 

 weder met den laagsten hoofdtoon eenen nieuwen toon kon 

 wekken, dien hij secundairen combinatie-toon noemde, en dat 

 deze tweede evenzoo weer met den eersten neven-toon, of 

 wel met een hoofd-toon, een nieuwen toon kon geven; en 

 op deze wijze voortgaande, ontstonden dan secundaire, ter- 

 tiaire combinatie-toonen en zooverder. Eenvoudige aftrek- 

 king der aantallen van trilling der beide gegeven toonen, 

 vervolgens aftrekking van dit verkregen verschil van den 

 laagsten dier toonen, van dit tweede verschil weder van den 

 anderen hoofdtoon of van het eerste verschil, en zoo al 

 verder, was dan voldoende om alle waargenomen toonen 

 te verklaren. Deze theorie voert dan, wel is waar, tot 

 alle de waargenomen combinatie-toonen, schoon zij niet ver- 

 mag aan te geven, welke onder alle mogelijke dan wel 

 eigenlijk zal gehoord worden, of welke onder alle gehoor- 

 de het sterkst zal zijn. Maar immers het is duidelijk, 

 dat men, op deze wijze uitgaande van twee toonen, wier 

 verhoudingsgetallen, of liever wier aantallen van trilling, 

 alleen de eenheid tot grootsten gemeeuen deeler hebben, 

 door zulke voortdurende aftrekkingen, alle mogelijke ge- 

 heele getallen beneden het laagste der beide gegevene zal 

 verkrijgen; zoodanige verklaring, die te veel omv,at, en 

 die zulk eenen omweg moet maken dikwijls om tot één 

 of twee goed waargenomene combinatie-toonen te geraken, 



