( 122 ) 



indruk op het oor te weeg te brengen . — Omtrent de leer 

 der combinatie-toonen stemmen de beide laatstgenoemde 

 onderzoekers geheel met hüllsiröm in, en het experimen- 

 teele gedeelte onzer kennis in dit opzigt is door hen niet 

 vermeerderd. 



G. s. GUM schreef eenige jaren later *) ook over com- 

 binatie-toonen; de resultaten van het onderzoek, die hij op- 

 geeft, schijnen het uitvloeisel te zijn van eene wiskundige 

 beschouwing. Hij onderscheidt twee combinatie-toonen: den 

 reeds lang bekenden tartiniscuen, die door den grootsten 

 gemeenen deeler wordt uitgedrukt, noemt hij den onvoor- 

 waardelijhen; en den tweeden, die eerst door hüllströH 

 op den voorgrond werd gesteld, en die door het verschil 

 bepaald wordt, noemt hij den voorwaardelijken. De moge- 

 lijkheid van het ontstaan van dezen laatsten bindt hij aan 



, _, m' -\- n' , 



de voorwaarde, dat — -; — ; — > 1 is, waarin m en n 



2 (m' — n'\ 



de aantallen van trilling der Eregeven toonen voorstellen. 



o DO 



Voor de intensiteit van den eersten toon geeft hij, als 



m'+n' 

 grootst mogelijke waarde, de uitdrukking — j — r~ en voor 



die van den tweeden — : , , waarbij de intensiteit 



n m 



der oorspronkelijke en tevens even sterk vooronderstelde 



toonen als eenheid is aangenomen. Ohm zegt niets omtrent 



den gang van het onderzoek, dat hem tot deze uitkomsten 



voerde ; wel spreekt hij, ten aanzien der pulsaties, over 



de groote moeijelijkheden, welke hij daarbij ontmoette. 



Maar uit alles blijkt dat hij, vermoedelijk aangemoedigd 



door eene opmerking van roGGENDORFF in het boven be- 



•) PoGGEND. Ann- XLVII. p. 463. 



