( 121 ) 



proefsteen voor de deugdelijkheid van dit deel zijner theorie. 

 Mogfcu bij het trillen van staven en platen andere combinatie- 

 tooneu van deze soort worden gehoord, dan zouden die aan 

 de evenzeer gewijzigde bijtoonen zijn toe te schrijven. 



PoGGENDORFF heeft in het reeds genoemde naschrift *) 

 zeer juist den weg aangewezen, waarop zich de tot nog 

 toe voorgestelde theoriën, wat haar physisch deel aan- 

 gaat, bewogen ; men heeft steeds gezocht naar de groot- 

 ste positieve maxima, die men bij de op elkander leg- 

 ging der golflijnen verkreeg; en dan werden uit deze 

 maxima, te gelijk met de pulsaties, ook de combinatie- 

 toonen verklaard. Hij heeft daarbij het eerst de vraag klaar 

 en duidelijk gesteld, en, in overeenstemming met hetgeen 

 YOUNG reeds voorlang had aangevangen, gewezen op de 

 noodzakelijkheid eener zuiver analytische behandeling, als 

 het eenige middel, dat iii dezen tot eene eindbeslissing 

 kon leiden. Hij stelde voor, de maxima te bepalen van 



Y = a (Cos. nt -\- Cos. m t) 

 waarin n en m de betrekkelijke aantallen van trilling der 

 beide toonen, en t den tijd voorstellen. Ohm schijnt, ten 

 gevolge hiervan, het onderwerp in dezen zin te hebben op- 

 gevat. Daar echter ook poggendorpf den analytischen weg 

 te moeijelijk vond gaf hij, als voorbeeld, het volgende 

 tafeltje voor de verbinding der toonen 5 en 8. De golf- 

 lijnen zijn daarbij met hare eerste positieve maxima op 

 elkander gelegd, en de ordinaten over haar geheele ver- 

 loop met hunne eigene teekens bij elkander opgeteld, 

 met welke bewerking men van graad tot graad is voort- 

 gegaan ; de grootste uitslag, of zoo men liever wil, de 

 grootste beweging van het trillende luchtdeeltje is hierbij 

 voor beide toonen gelijk 1000 genomen. 



Maar alleen de aldus gevonden positieve en negatieve 



*) POGGEND. Ann. XXXIl. p. 520. 



