( laa ) 



dikwijls bij wijze van benadering eenvoudiger worden verte- 

 genwoordigd door het voortbrengen van tweelai^eretoonen, 

 namelijk den laagsten der oorspronkelijke eneenen nog lage- 

 ren; want zeergemakkelijk laat zich een lagere toon aanwijzen, 

 welks impulsies, verbonden met die van den laagsten der 

 oorspronkelijke, ongeveer eene zelfde opeenvolging geven 

 als die der beide oorspronkelijke toonen. De opwekking 

 van trilling in zulk een door spanning of uit zich zelf 

 veerkrachtig ligchaam mag men hierbij beschouwen als 

 hoofdzakelijk door de maxima van beweging van het lucht- 

 deeltje ontstaan. Bij deze wijze van beschouwen zal men 

 ook wel willen aannemen, dat twee impulsies, die zeer digt 

 bij elkander gelegen zijn, voor de massa, die in trilling 

 zal geraken, tot eene enkele inéénvloeijen; terwijl van 

 zelf spreekt, dat bij het zamenvallen van twee bewegingen 

 van het luchtdeeltje, de eene naar het ligchaam toe en de 

 andere daarvan af, de resulterende beweging uiterst ge- 

 ring en dus de impulsie die het ligchaam ondervindt 

 evenzeer gelijk O is. Maar, naarmate de volkomenheid, 

 waarmede het zamenstel dat in eigene trilling zal ge- 

 raken de voortgaande impulsies opneemt, grooter is, zal 

 de sterkte van zulk een lageren toon al meer en meer 

 afnemen ; en ten laatste zou dat ligchaam eenvoudig 

 de oorspronkeliike trillingen aangeven. Eindelijk is het 

 zeer gemakkeli k aan te nemen, dat bij een tusschen-toe- 

 stand, evenzeer verwijderd van groote onvolkomenheid als 

 van absolute volkomenheid, het geheel wel de beide oor- 

 spronkelijke toonen zal doen hooren, maar tevens nog één 

 of meer lagere zal uitzenden. Wordt zoo, b. v. het ge- 

 deelte, dat de trillingen opneemt, getrofl'en door golven van 

 de toonen 5 en 6, dan zal al zeer ligt nog de toon 3 in 

 het ligchaam worden gewekt, en een gedeelte der ontvan- 

 gen levende kracht zal tot zijne vorming worden besteed. 

 Men is sints lang gewoon, vooral bij de beliandeling der 



