HET 

 DALEN VAN DEN BODEM IN NEDERLAND 



UIT HET OOGPONT DER GEOLOGIE BEOORDEELD. 



DOOK 



W. C. H. «STARING. 



Voor weinig tijds is, bij de Koninklijke Akademie van 

 Wetenschappen, het zakken ter spraak geweest van den 

 bodem in Nederland, en hoewel hier, meer bepaald, een 

 nog voortdurend zakken in den tegenwoordigen tijd, be- 

 doeld is geworden, zoo hebben er evenwel gedachtewisse- 

 lingen plaats gehad over veranderingen in de hoogte- 

 ligging van andere dan de hedendaagsche gronden. Wanneer 

 er van dit verschijnsel gesproken wordt, kan men, mijns 

 inziens, niet genoeg aandringen op een juist onderscheiden 

 van de gronden, waarover men handelt, opdat men geen 

 gevaar loope van verschijnselen, die eeuwen tijds uiteen 

 liggen, als bewijsmiddelen te gebruiken voor dezelfde zaak. 



Ik heb, ten dien einde, eene poging aangewend om de 

 gronden van Nederland, die jonger zijn dan de tertiaire, 

 in eenige afdeelingen te onderscheiden, wier ontstaan, ach- 

 tereenvolgens, in verschillende tijden en met groote tus- 

 schenruimten schijnt te hebben plaats gehad. Bij elke af- 

 deeling heb ik getracht om de voornaamste kenteekenen, 

 die voor het rijzen of dalen van den bodem pleiten, op 

 te teekenen. 



Het doel dezer mededeeling zal ik bereikt achten, wan- 

 neer anderen hierdoor aangespoord mogten worden om mijne 



VERSLAOEK EN UEDEDBELIKGEB PEE L III. 





