{ 148 ) 



waarnemingen, zoowel als de daaruit afgeleide gevolgtrek- 

 kingen, nader te onderzoeken en ten gevolge daarvan bare 

 juistheid te staven of te wederleggen. 



I. 



De oudste gronden, die zich onder Nederland uitstrek- 

 ken, en naar welker aanwezen, met eenigen grond van 

 zekerheid, gegist kan worden, zijn waarschijnlijk tertiaire 

 zeevormingen. Op de grenzen van Overijssel en van het 

 Zutphensche komen er aan den dag, op 20 tot 30 ellen 

 boven het Amsterdamsche Peil of de gemiddelde opper- 

 vlakte vaii de zee; in Limburg, op 40 ellen en hooger 

 tot 120 ellen zelfs ; omstreeks Antwerpen ligt de opper- 

 vlakte van de Crag-beddingen weinig ellen boven de zee. 

 Grootendeels zijn dit strandvormingen, die niet op den 

 bodem eener diepe zee zijn ontstaan, maar in alle geval 

 bewijst hare hooge ligging boven de tegenwoordige opper- 

 vlakte der zee, dat zij, na haar ontstaan, opgerezen zijn 

 of dat de zee is gezakt ; tegenovergestelde oorzaken, die 

 evenwel hetzelfde verschijnsel ten gevolge gehad moeten 

 hebben. 



Mogt meu kunnen bewijzen, dat er van deze tertiaire 

 strandvormingen op eene zeer groote diepte, van 100 ellen 

 bij voorbeeld, onder Nederland uitgestrekt liggen, dan 

 ware er hier een zakken van den bodem aan te nemen, 

 te gelijkertijd met een rijzen aan de grenzen of eene zoo. 

 genoemde schaalbeweging. De eenigste waarneming, welke tot 

 deze veronderstelling leiden kan, is die van den boorput 

 te Gorinchem, waar op 130 tot 180 ellen diepte, het 

 voorhanden zijn van tertiaire versteeningen, door den Hoog- 

 leeraar HARTi.NG is aangewezen. Maar deze versteeningen 

 zijn zoo zeer vermengd met hedendaagsche overblijfsels, 

 dat hier moeijelijk gedacht kan worden aan een liggen 



