( 151 ) 



vuldige diluviaalbeuvels met gerolde steenen en leem, zijn 

 gegroefd en uitgestroomd, iets dat vooral bij deze gronden, 

 in onze noordelijke provinciën, duidelijk is waar te nemen. 

 Deze weggestroomde, in waterpasse lagen liggende, gronden 

 kan men ter onderscheiding met den naam van Zand-dilu- 

 vinm bestempelen. Zij bevatten, slechts bij enkele uit- 

 zonderingen, gerolde steenen, en leem niet anders dan in 

 regelmatig waterpas liggende laagjes, terwijl fijne grind, 

 nimmer meer dan de grootte van erwten bereikende, dik- 

 wijls voorkomt. 



Onder Holland schijnen zij, overeenkomstig de waarne- 

 mingen bij verschillende boorputten opgedaan, regelmatig 

 aan te vangen op 50 ellen diepte onder de zee, en zeer 

 waarschijnlijk is het, dat uit deze zanden, onze zeebodems, 

 stranden en duinen ontstaan zijn, en dat zij hier, in het 

 laatste tijdperk hunner wording, in zeewater bezonken of 

 later door de zee vervormd zijn geworden. 



Dat met de wording van deze zandgronden het diluviale 

 tijdperk is besloten, of het alluviale begonnen, is duidelijk 

 uit hunne regelmatige ligging, op het diluvium met ge- 

 rolde steenen en onder de alluviale gronden. Klei en veen, 

 gelijk het alluvium oplevert, vindt raen nimmer door dit 

 zand bedekt. Geheel te verwerpen is daarentegen de mee- 

 ning niet dat er, gedurende hunne wording, nog dieren 

 geleefd hebben uit den diluvialen tijd, en dat de beende- 

 ren van Olifanten en het Rund der voorwereld, die menig- 

 vuldig hier te lande voorkomen, in dit zand bedolven 

 liffKcn. 



Voor de verklaring der wording van het diluviaalzand, 

 is het niet noodzakelijk om eenen anderen hoogte-stand 

 van de zee aan te nemen dan de tegenwoordige. Een later 

 rijzen of dalen van den grond is niet noodig, want wan- 

 neer er slechts eene onbepaalde lengte van tijd wordt 

 verondersteld, dan schijnen regenwaterstrooraen voldoende 



