{ 158 ) 



keu liggeu in den regel boveu die der boomen en soms 

 zelfs digt onder de oppervlakte. De boomstammen liggen 

 daaronder, afgescheiden, doch in de nabijheid, van de 

 stronken waartoe zij behooren, maar niet geheel en al op 

 den bodem van het veen. De stronken dezer stammen zijn 

 in het veen zelve geworteld en zullen wel meestal tot in 

 den ondergrond reiken, maar de hoogte waarop zij zich 

 bevinden is zeer verschillend. In den Zuidplaspolder b. v. 

 vindt men zware eikenstronken, die 3 tot 4 el boven den 

 onder het veen liggenden kleibodem, en slechts een half 

 el onder de oppervlakte van het veen geworteld staan. Dat 

 de boomstammen geenszins overal met den top naar de- 

 zelfde windstreek gerigt liggen, is uitgemaakt. Tot deze 

 nieening heeft aanleiding gegeven dat zij, op dezelfde kleine 

 plek die bij eene turfdelving overzien kan worden, ook 

 gewoonlijk eene gelijke rigting hebben. 



Het verklaren van deze verschijnselen door het groeijen 

 van bosschen op den veengrond aan te nemen, biedt wei- 

 nig moeijelijkheden aan, wanneer men bedenkt: dat nog 

 tegenwoordig de lage veenen die de bewoners ongemoeid 

 laten, zelfs degene die nog drijvende zijn in de gedaante 

 van drijftillen, met struikgewas en groote elzen van tien 

 ellen hoogte bedekt zijn; dat men alom in Holland groote 

 boomen ziet groeijen of op veengrond, die slechts door 

 eene zandkorst van weinige palmen dikte bedekt is, of 

 zelfs in den zwarten veengrond zelven zonder eenige be- 

 dekking van zand of klei ; dat zoolang zijne oppervlakte 

 met die van het water gelijk ligt, het veen geheel door 

 het water is uitgezet en alle voorwerpen die daarop liggen, 

 als omgewaaide boomstammen en doode boomstronken, 

 waarvan de wortels, die deze bij haar leven op het veen 

 ondersteunden, weggerot zijn, naar den bodem doet zinken ; 

 en dat eindelijk de bekende reiziger desor, nog voor wei- 

 nig tijds, een moeraswoud in Virgiuiü heeft bezocht eu 



