( i^s ) 



en zijueu ring, zooals die in vroogeren en lateren tijd 

 zijn geweest, met juistheid moesten uitdrukken, üp den 

 14den November van het jaar 1851 heeft hij een verslag 

 van zijne onderzoeking en van de uitkomsten door hem 

 verkregen bij de Academie van Wetenscliappen te St. Pe- 

 tersburg overgelegd, die het, in het vijfde deel van de 

 zesde reeks harer gedenkschriften, onder den titel : Sur 

 les dirneneions des anneaux de Satume, par M. otto 

 STRUVE, heeft opgenomen. Naar de slotsom van dat on- 

 derzoek heeft het ligchaam der planeet, zoowel als de 

 buitenste middellijn van den ring, steeds dezelfde grootte 

 behouden, maar is de binnenste middellijn van den ring 

 gestadig kleiner geworden. Diensvolgens wordt de ring 

 gestadig breeder en zal, indien de tegenwoordige aangroei- 

 jing blijft stand houden, de binnenrand van den don- 

 keren ring, na verloop van 125 jaren, met het kogelvor- 

 mig ligchaam der planeet in aanraking gekomen zijn. 



Om de waarheid der door strüve verkregene uitkomst 

 te kunnen beoordeelen, moet men natuurlijkerwijze, in de 

 eerste plaats, zijne aandacht vestigen op de getallen, die, 

 naar zijn onderzoek, de afmetingen van den ring van Sa- 

 turuus op verschillende tijdstippen uitdrukken, en in de 

 tweede plaats overwegen, op welke wijze stbuve die ge- 

 tallen uit de waarnemingen heeft afgeleid. Struve meende 

 dat de verschillende beschrijvingen van en metingen om- 

 trent Saturnus eene juiste bepaling van de afmetingen 

 zijner bijzondere deelen voor zeven verschillende tijdstip- 

 pen toelieten, van welke het eerste met het jaar 1657, het 

 laatste met het jaar 1851 overeenkomt, en die alzoo eene 

 tijdruimte van omtrent twee eeuwen omvatten. Aanne- 

 mende dat de buitenste middellijn van den ring geene 

 verandering heeft ondergaan, en, op den gemiddelden af- 

 stand van Saturnus tot de aarde waargenomen, bestendig 

 22",20 grooter dan de aequatoriale middellijn der planeet 



