( 20-Z ) 



Men heeft wel beweerd, dat de irradiatie zich bij metin- 

 gen met den heliometer moest verscliuilen, en daarvan eene 

 verklaring trachten te geven, maar naar die verklaring 

 wordt de irradiatie alleen opgeheven aan de punten, waar 

 de randen van beide beelden met elkander in aanraking 

 worden gebragt, en dit is niet mogelijk zonder eene merk- 

 bare inbuiging van die randen, welke de aandacht van 

 BESSEL niet had kunnen ontsnappen. Wat beer en mUd- 

 LER *} als gevolgen eener irradiatie beschouwen, laat zich 

 ook uit den aard hunner metingen verklaren, en terwijl 

 andere verschijnselen aan irradiatie worden toegeschreven, 

 verneemt men nimmer waarvoor men die irradiatie eigen- 

 lijk houden moet. De irradiatie van 2 of 3 secunden, 

 door NEWTON aan de kijkers van huijgens toegekend, 

 steunde op niets; dat zij althans zoo groot niet kon ziju 

 is door STRUVE zelven bewezen, en de onmogelijkheid om 

 het eigenlijk bedrag van ue irradiatie der kijkers van 

 uuijgens:, zoo die werkelijk bestond, te bepaleu, blijkt 

 daaruit, dat de metingen van de middellijnen der plane- 

 ten, door huijgens volbragt, in zich zelve, ten minste 10 

 secunden onzeker zijn *). Gesteld echter dat eene irra- 

 diatie bestt.at, door welke lichte vlakken op eenen don- 

 keren grond zich te groot vertoonen, zoo is het daarom 

 nog niet bewezen, dat de irradiatie donkere vlakken op 

 een' lichten grond te klein vertoonen moet. Neemt men 

 die irradiatie voor donkere vlakken van allerlei grootte 

 als standvastig aan, zoo vervalt men in de ongerijmde 

 gevolgtrekking, dat zeer kleine donkere vlakken, door de 

 irradiatie, in vlakken van een hooger licht dan de grond, 

 die haar omgeeft, veranderd worden, en men zal geen 



*) Beitriige ziir physischen Kcnnfnlss der himmlischen Körper iiti 

 Sonnensysleme. von wilhelm beer tind Dr. j. u. müdler. Weimar 

 1841. pag. 137 en 145. 



-j-) Verkajideiing nvcr de xteriekundif^e u-aarnewwgen rnn CHRI3- 

 ilAAN HUIJGENS enz. bladz 12. 



