f 349 ) 



deze niet algemeen worden erkend, voor liem die eenige 

 ondervinding van bosohhont heeft is zij onloochenbaar ; 

 want tot in het hart van den stam is het hont vochtig 

 en bevatten de mergstralen en het houtparenchym zetmeel. 

 II. V. MOllL neemt een opklimmen der sappen door het 

 hout als bewezen aan ; doch stuit op de wijze hoe dit zou 

 kunnen plaats vinden. In zijne Vegetab-zelle lezen wij op 

 pag. 75: 



"Bij eene oppervlakkige beschouwing schijnt het zeer 

 eenvoudig, om eene verklaring van het opstijgen der sap- 

 pen te geven. Gedurende den tijd van rust der over- 

 blijvende planten is in derzelver cellen eene groote hoe- 

 veelheid organische verbindingen, in degedaantevan proteïne, 

 suiker, gom en zetmeel vergaderd. Het laatste zet zich 

 bij den aanvang der vegetatie in suiker om. Ten gevolge 

 hiervan is het sap der cellen geschikt om eene sterke en- 

 dosmose te veroorzaken, en niets schijnt natuurlijker te 

 zijn, dan dat de cellen der wortels het buiten hen aanwe- 

 zige water opnemen, en dat hun sap hierdoor verdunt, door 

 de hooger gelegene cellen wordt opgenomen, en zoo van 

 cel tot cel naar boven wordt gevoerd. 



Bij nader inzien doet zich de zaak echter minder een- 

 voudig voor, dan zij bij den eersten aanblik schijnt te we- 

 zen. De organische verbindingen, met name het zetmeel, 

 zijn grootendeels niet in de overlangs loopende cellen van 

 het hout, in welke het sap opwaarts stijgt, bevat, maar 

 voornamelijk in de cellen der mergstralen en van den schors 

 des wortels. 



De stoffen, welke endosmose geboren doen worden, be- 

 vinden zich alzoo in die cellen, welke de sappen niet ge- 

 leiden, terwijl iu de overlangsche cellen van het hout geene 

 stofl'en, die endosmose veroorzaken kunnen, dan in onder- 

 geschikte hoeveelheden aanwezig zijn, en in de vaatcellen 

 geheel ontbreken. Iloe komt nu het sap in de houtcel- 



