(■ 354. ) 



Het liüutpavciicliyiii onderscliddt zicli, wanneer het geen 

 zetmeel t)ev;it, nis waaneer liet zicli onmiddellijk verraadt, 

 aan den parencliyinateusen celwand en aan de horizontale 

 of' min of meer hellende dwarsschotten ; niettemin is de 

 eindcel etiier cellenreeks doorgaans spits. Ueswege is die 

 echter niet met de houtcel te verwisselen: deze toch heeft 

 nimmer dwarsschotten, vertoont wel hofstippels, doch nim- 

 mer het gekartelde aanzien, dat aan de houtparenchymcel 

 eigen is, en bij voldoende vergrooting blijkt veroorzaakt 

 te worden door dwarskanaaltjes, die tot op de middenstof, 

 die twee cellen scheidt, doorloopen, en bij welke men geene 

 stippelholte ontdekt. 



Op de horizontale doorsnede is het houtparenehym vooral 

 aan den minder verdikten celwand kenbaar, en mag bij 

 dnnwandig prosenchym de wand der houtcel gelijk in 

 (likte wezen zoo als Alnus Betuia, of zelfs minder gelijk 

 bij ^/cer, dan wijzen de volgende kenmerken teregt: 



Ue houtcel vertoont drie kenbare lagen. Tii. hartig 

 heeft dit het eerst bepaald aangetoond (zie ^n?i. des .Sc. jVa<. 

 o Ser. I, p, ;553). Wij laten ons in geenen deele in met 

 de beoordeeling hiervan, noch met de gevolgtrekkingen 

 hieruit afgeleid, evenmin met de gezigtspunten en ge- 

 schillen die hierdoor ontstaan zijn ; doch vernielden een- 

 voudig wat wij zagen. 



Gelijk c. J. MULUER in zijne Phijsiol. Scheikunde ver- 

 meldt en in de lig. 16, 17, 18, 31, 40 en andere af- 

 beeldt, zag ik de houtcel 3 lagen vertoonen. Bij de herfst- 

 houtcellen van het Naaldhout en bij de harde Loofhouten 

 is dit met een matig goed microscoop, zonder behulp van 

 reagentiën, waar te nemen. 



De buitenste laag schijnt mij, gelijk iiartig'.s Eustatltt' 

 aan nevens elkaar gelegene cellen gemeen. Zij blijft bij 

 het aanwenden van jodiuni en zwavelzuur een zaraenhan- 

 gend vlie?, dat al de cellen scliijnf fe (nnklecden ; men 



