( .-355 ) 



zou geneigd zijn om het voor de iusscJieucellensiof te hon- 

 den. De hier binnen gelegene laag, hartig's i4sto(/i(;, is aan- 

 merkelijk dikker, kleurt zich door joditim en zwavelzuur 

 blaauw en zwelt daarbij op, terwijl de binnenste wederom 

 veel dunner, even als de buitenste nimmer eeiie blaauwe 

 kleur aanneemt, niet opzwelt, maar bruin wordt gekleurd, 

 zooals HARTIG dat van de Plychode, muloer van den Utri- 

 culus interims zegt. 



Toont het microscoop deze drie lagen van de houtcel 

 niet duidelijk, dan is het mij nimmer mislukt om ze bij 

 Loof hout door voormelde reagentiën zigtbaar te maken. 

 Zelfs bij Alnus, Popidus en verscheiden dergelijke weekhou- 

 ten, zag ik hierdoor de drie lagen zeer duidelijk. 



De houtparenchymcel steekt hier kennelijk bij af, door- 

 dien zij nimmer de voormelde drie lagen doet zien. Bij 

 dikwandige houtcellen is zij derhalve zeer gemakkelijk te 

 onderscheiden aan den dunneren celwand, die behalve de 

 gemeenschappelijke laag uit een vlies bestaat. Doorgaans 

 zijn daarin de doorboringen van den wand, de stippelkanalen 

 zigtbaar, en geven haar een gekarteld aanzien, gelijk bij de 

 mergstraalcellen, en eene andere kleur dan de iioutcel. 

 Hierdoor en door het grootere lumen is zij in de meeste 

 gevallen reeds kenbaar, doch deze kenmerken zijn, waar 

 groepen van vaatcellen met houtparenchym doormengd zijn, 

 niet toereikend om het houtparenchym ook van de kleinere 

 Taatcellen te onderscheiden; alsdan behoort daartoe het 

 zigtbaar worden van de als eene zeef doorboorde midden- 

 schotten. Bij behoorlijke doorsneden gelukt dit altijd met 

 sommigen, door het voorwerp iets buiten het brandpunt van 

 het microscoop te brengen; erkent men eenige aan dit ken- 

 merk, dan kan men, hierdoor teregt gewezen, meerdere 

 vinden. 



Bij duMwandige houtcellen vallen voormelde kenmerken 

 wel grnotendeels weg, doch het laatstgenoemde blijft van 



