( .-556 ; 



toepassing, het vergelijkend onderzoek der lengte-doorsne- 

 den is doorgaans onontbeerlijk ; ook kan het gebruik van 

 reagentiën licht geven, doch is niet altijd voldoende. Wel 

 kleuren zich in den regel de houtcellcn blaauvv, met bruine 

 buiten- en binnen-oingeving, de mcngstraal en houtparen- 

 chymcellen eenvoudig bruin; doch dit kenmerk is niet al- 

 tijd streng. Bij aanwending van jodium en zwavelzuur 

 kleuren zich in hetzelfde praeparaat sommige gedeelten vol- 

 komen, terwijl op andere alles eenvormig bruin gekleurd 

 blijft, en men hier en daar de parenchymateuse cellen ook 

 wel eens door een biaauwen wasem omgeven ziet *). 



Bij dikkere doorsneden kan men de opgegevene ken- 

 merken niet wel ontdekken, doch niettemin kunnen zij ter 

 opsporing den weg toonen ; de houtcellen hebben dan vooral 

 bij harde houten een hoornachtig aanzien, het houtparen- 

 chym is vaal zwart gekleurd. Bij opvallend licht heeft 

 dit eenen matten glans. 



Heeft men zich met de geaardheid van het houtparen- 

 chym op horizontale en tangentiale doorsneden bekend ge- 

 maakt, dan zal men het op radiale doorsneden ook zon- 

 der moeite onderscheiden, ten einde het verband met de 

 mergstralen in de nabijheid der vaatcellen, aldaar vooral 

 duidelijk, te kunnen nagaan. 



De plaats, waar men het houtparenchym zonder uitzon- 

 dering aantreft, is rondom de vaatcellen. Een goed voor- 

 beeld is Fraxinus excelsior. Tu. h.^rtig zag het om dé 

 vaten bij die gewassen, waar hij het overigens niet aan- 

 trof. Harting, Microscoop, IV, § 56, spreekt van hout- 

 cellen om de vaten, die zich niet verdikken. Vermoedelijk 



*) Ik geef geen organogvaphic, docb cunvoudige liuipmirfdulcn u|> 

 ter erkenning van liet lioutparericliym, cu verlang dus niets to bi-- 

 weren aangaande de strucfiiiir van den fehvand of diTzelver .sclcei- 

 kundige geaardlieid. 



