( ;3fiO ) 



kcnd. Eene sclieinatische voori-tcUing kan zich ieder za- 

 incnstelleii. Iiitusscheii zal de vergelijking van lig. 2, 3, 

 ■i en 5, de zaak duidelijk kunnen maken. Tig. 2 toont 

 line bij Connts op de tangentiale zijde de lioutparciichym- 

 cellen a, tusschen de lioutcellen b verspreid, aan de merg- 

 stralen c aanliggen ; terwijl fig. :i dit op de radiale zijde 

 voorstelt, en fig. 5, van Fraxinus excelsior genomen, doet 

 zien hoe zich somwijlen het houtparenchym met de merg- 

 straalcellen verbindt. 



In de genoemde voorbeelden zien wij het houtparenchym, 

 even als bij een groot aantal andere, zeer gelijkmatig door 

 den stam verspreid. Ik heb dit niet overal zoo ontwik- 

 keld aangetroflen, doch bij de moeijejijkheid om het aan 

 te trefl'en, is het niet vinden nog geen bewijs van ont- 

 breken. Schacht en hartig geven op dat het bij Acer 

 ontbreekt. Ik voeg hier in fig. 6 eene afbeelding bij van 

 Acer negundo, waar het aan zeer lange, verdikte cellen 

 kenbaar is ; bij andere soorten van dit geslacht is het nog 

 duidelijker. Dit geval doet mij vermoeden, dat, waar ik 

 het niet vond, anderen het zullen aantreflen. Zoo zag ik 

 ook, uitgenomen bij Salix capraea en Populus tremula 

 waar liet zeer duidelijk doch uiterst fijn is, bij de ove- 

 rige soorten van deze geslachten wel eenig houtparenchym 

 om de vaten, doch geen verspreid; doch aanvankelijk lieb 

 ik dit evenmin bij Alnus en Betuia, waar het zoude ont- 

 breken, niet gevonden ; thans ontdek ik het ook daar 

 met gemak. 



Bij liet meerendeel der Loofhouten trefl'en wij het hout- 

 parenchym vrij regelmatig en gelijkmatig verspreid aan, 

 zoodat men vermoeden kan, dat elke houtcel er mede in 

 aanraking komt en er door gevoed wordt, en zoo, dat er 

 stofwisseling in parenchymateuse cellen op elk deel van 

 den stam plaats kan vinden. Bij andere gewassen hebben 

 wij echter bereids opgemerkt, dat het houtparenchym min- 



