( o(U ) 



tier gelijkmatig was verdeeld, eii bij streken voorkomt, en 

 dat om- en tusschen de vaatgroepen en kringen. Bij zeer 

 vele is er tevens, gelijk wij voor Quercus opgaven, ver- 

 sjjreid houtparenchym voorhanden ; doch bij andere, eu wel 

 sommige Leguniinosae, zijn de groepen van lioutparenchym 

 en vaatcellen zoo scherp van de houtcellen gescheiden, en 

 vindt men zoo weinig houtparenchym tusscheu deze laatste, 

 dat men, ofschoon wel houtparenchymstreken van den 

 wortel naar den top in verband met de mergstralen kun- 

 nende aantoouen, echter niet het verband van elke hout- 

 cel met eens of andere parenchymateuse beweren kan. 

 l'lex Europaeus is het trefiendst voorbeeld. Hadden de 

 groepen een sterk slingerend verloop, dan zoude men den 

 bedoelden zamenhang ook hier kunnen aannemen : doch, 

 ofschoon dit eenigermate bestaat, als treffende men bij 

 hooger of lager genomen doorsneden verschillen in de 

 verdeeling aan, schijnt het daar echter niet toereikend toe 

 te zijn. Hoe worden nu de houtcellen gevoed? Geschiedt 

 dit door de mergstralen, of zijn er houtparenchymoellen 

 voorhanden, die ik niet heb waargenomen '! Ik ben geneigd 

 dit laatste te vermoeden; want bij Sparliuni scoparium trof 

 ik reeds veel meer verspreid houtparenchym aan, bij Cytisua 

 m aanmerkelijke hoeveelheid, bij Colutea in toereikend aantal. 



Door den stam is derhalve het houtparenchym zeer al- 

 gemeen verspreid. Voor zoover ik het heb onderzocht, is 

 het evenzoo in den wortel gesteld ; zelfs als algemeenen 

 regel kan men aannemen, dat het daar veel overvloedin-er 

 is. — Bovendien neemt het houtparenchym standva.stig 

 nog twee streken in, en deze zijn het mergkanaal en de 

 uiterste grens van eiken jaarkring. 



De mergstralen eindigen niet in het merg, dat door- 

 gaans ook van eene andere structuur is; doch om liet 

 merg vindt men altijd eeuige rijen van parenchymateuse 

 vrij dikwandige cellen, gelijk harting dit bij Con/hn; 



