( 366 ) 



kon dan zijn, dut het liout in dien tijd beter bevrijd kon 

 worden van stoffen die tot gisting kunnen overgaan, dan 

 hout dat in den nawintcr wordt gekapt, en dat alsdan vol van 

 gistende stoffen zijnde, voor niet duurzaam wordt aangemerkt. 



Het houtparenohym is geenszins aan den jeugdigen toe- 

 stand van het hout eigen. Evenmin als de houtcel bij 

 kernhout en spint een mij waarneembaar verschil doet 

 zien, doet zulks ook het houtparenobynn niet. In eenen 

 jaarring, die door meer dan tachtig andere bedekt was, en 

 dus zoo vele jaren telde, was het even menigvuldig en van 

 gelijk aanzien als in het spint van hetzelfde hout. Ik ver- 

 zuimde om in dit stuk op het voorhanden zijn van zet- 

 meel opmerkzaam te zijn, doch ik vond dit vrij overvloe- 

 d)<' in een ander stuk eikenhout, in eene houtlaao; die 

 door meer dan dertig anderen bedekt was, en sinds meer 

 dan 15 jaren uit den staat van spint tot dien van kern- 

 hout was overgegaan. Zwaar hout, dat in eenen tijd ge- 

 veld is dat het hout veel amylum bevat, heb ik niet voor- 

 handen : doch de vochtige toestand van hout in den win- 

 ter gekapt tot in het hart, doet mij vermoeden, dat het 

 houtparenchym en de mergstralen in gezond hout steeds 

 voedingstoffen blijven bevatten en omzetten. 



Merkwaardig is het, dat het houtparenchym juist bij 

 harde houtsoorten het raenigvuldigst wordt gevonden, (Juer- 

 cus, Fagus, Ilex, Buxus, Cormis, Leguminosae, en bij het 

 weeke hout minder overvloedig schijnt te zijn. 



De stevigheid, duurzaamheid, hittegevende kracht schijnen 

 dus door dit dunwandig weefsel niet te worden benadeeld. 



Ik sluit deze mededeeling met de opmerking, dat hier 

 nog veel in de bijzonderheden te onderzoeken valt. Tot 

 eene volledige bewerking van het onderwerp aclit ik mij 

 niet berekend, en het was mij voldoende een standpunt te 

 hebben aangeduid, waaruit liet houtparenchym zou kunnen 

 beschouwd worden. 



