( 407 ) 



dien regel betracht. Maar hetgeen mij in de brieven van 

 DE HAAN treft en mijne weemoedige bewondering opwekt, 

 is het volslagen gemis van terugslag op zijnen toestand, 

 de aanhoudende afwezigheid van eenige klagt, het niet uiten 

 eeniger ontevredenheid. Had men niet van elders zijnen 

 treurigen toestand gekend, uit zijne brieven kon niemand 

 afleiden, dat zij op een langdurig ziekbed werden geschre- 

 ven. En toch was hij gedurende zeven jaren (van 1843 — 

 1849), door verlamming zijner onderste ledematen, aan dat 

 ziekbed gekluisterd en ter naauwernood veertig jaren oud, 

 toen hem de ziekte nederwierp, waarvan hij nimmer ge- 

 heel herstelde, hoewel hij in de vijf laatste jaren zijns le- 

 vens eenige ligchaamsbeweging vermogt uit te oefenen. 

 ]5edrieg ik mij niet, dan mag de roem van dergelijk lij- 

 den met gelatenheid te dragen, nog hooger gesteld wor- 

 den, dan diegene, waarop hij door zijne menigvuldige 

 wetenschappelijke werkzaamheid aanspraak heeft. Hulp en 

 troost werden hem liefderijk geschonken door zijne achting- 

 waardige echtgenoot, s. e. van vollenhoven, sedert den 

 jare 1841 de getrouwe en liefhebbende gezellin zijns levens. 

 Hard was zijne beproeving, toen hij zich gedrongen voelde 

 eene betrekking aan 's Eijks Museum op te geven, waaraan 

 hij de beste jaren zijns levens en al de kracht van zijnen 

 geest met warme liefde had gewijd. Veel moet zijn ontslag 

 hem gekost hebben. Het Museum, menig gesprek met mij 

 getuigde daarvan, was zijn dierbaarst kleinood. Schier 

 geene aanmerking daarop werd geduld, en warm vooral was 

 zijne vereering van den verdienstelijken oprigter en be- 

 stierder, ons geacht rustend Medelid temminck. Naarmate 

 deze gehechtheid grooter was, moest het ook smartelijker 

 vallen, vrijwillig afstand te doen van eenen werkkring, 

 waartoe hij gevoelde ongeschikt geworden te zijn. Lang 

 nog werden de voorwerpen ter bestemming en rangschik- 

 king hem op het ziekbed gebragt, maar eindelijk moest hij 

 zich dezen troost ontzeggen, en legde hij in den jare 1846 



