( 422 ) 



paar, verbonden niet de waargenomene plaatsen (ier pla- 

 neet, wordt een stel elementen afgeleid en dit aan de an- 

 dere normaalplaatsen getoetst. Het grootste gedeelte van 

 dit werk was reeds bij de bepaling der elementen II ge- 

 schiedt, en ik won dus thans het eerste gedeelte der bij 

 elke hypothese uit te voeren berekening uit. Er deed zich 

 in deze berekening eene bijzonderheid voor, opmerkelijk 

 genoeg, om er even bij stil te staan. De wijze, die ge- 

 volgd moet worden, om, na de toetsing van al de uit de 

 hypothesen verkregene stellen elementen aan de waarne- 

 mingen, de correcties der oorspronkelijk aangenomene af- 

 standen van de Aarde tot de planeet te verkrijgen, is ge- 

 noeg bekend en is overigens in gauss Theoria M. C. C. § 120 

 duidelijk uiteengezet. Elke regte opklimming en elke de- 

 clinatie eener normaalplaats geeft eene vergelijking, waarin 

 die correcties als onbekenden voorkomen. Zoo als te ver- 

 wachten was, bleek het dat in die vergelijkingen, welke de 

 twee middelste normaalplaatsen der eerste verschijning had- 

 den opgeleverd, de onbekenden veel kleinere coëfficiënten 

 hadden, dan in de andere vier, die van de tweede ver- 

 schijning afkomstig waren, zóó zelfs dat het duidelijk was, 

 dat zij bij de bepaling der onbekenden niet in aanmerking 

 konden komen. De vier vergelijkingen van de regte opklim- 

 mingen waren nagenoeg identiek, even als de vier verge- 

 lijkingen van do declinaties, doch zonderling genoeg wa- 

 ren zij onderling in strijd, Wij hadden namelijk het geval, 

 dat GAUSS ook in de aangehaalde § noemt, dat nagenoeg 

 xrj — /?7 = O was; waar het midden uit de vergelijkingen 

 voor de regte opklimraing en het midden uit de vergelijkin- 

 gen voor de declinatie, waren niet onderling afhankelijk^ 

 maar onderling strijdig. 



Klaarblijkelijk kwam dit daardoor, dat de grondslag der 

 berekening onwaar, d. i. de twee uiterste normaalplaatsen 

 der eerste verschijning niet geheel naauwkeurig waren. In 



